Concept Handboek Immissietoets

De belangrijkste aanleiding voor actualisatie van het Handboek Immissietoets is de op 17 september 2017 in de Tweede Kamer aangenomen motie van de leden Van Eijs en Kröger (Kamerstukken II, 2017/18, 25883, nr. 299). Deze motie heeft tot doel drinkwaterbedrijven inzicht te bieden, in wat bedrijven op welk moment in het oppervlaktewater lozen, zodat ook voor hen altijd duidelijk is welke stoffen geloosd worden, in welke hoeveelheden en op welke tijdstippen. Om te voorkomen dat achteraf schadebeperkende maatregelen moeten worden genomen, is een actieve informatieplicht voor bedrijven voorgesteld: bedrijven moeten, als de uitkomst van de immissietoets hier aanleiding toe geeft, bij het opstellen van een aanvraag tot een lozingsvergunning de drinkwaterbedrijven vooraf informeren.

Naast de informatieplicht ter bescherming van de drinkwaterkwaliteit is het handboek als volgt aangevuld (belangrijkste elementen):
 De ´Handreiking boordeling van lozingen gericht op bescherming drinkwaterkwaliteit´ (2018) is volledig geïntegreerd in het handboek.
 In hoofdstuk 2 is expliciet gemaakt dat er ook een immissietoets wordt uitgevoerd op nutriënten en het zoutgehalte. Ook wordt aangegeven hoe getoetst wordt aan de norm voor pH.
 In hoofdstuk 3 is beschreven hoe moet worden omgegaan wordt met complexe normen. Voorlopig is alleen melamine opgenomen.
 Waar nodig is het handboek in lijn gebracht met de Omgevingswet die op 1 januari 2021 in werking treedt. Zo kan het handboek ook onder de Omgevingswet worden als onderdeel van het beoordelingskader voor lozingen.
Het handboek is opgesteld door het Ministerie van Infrastructuur en Waterstaat, in nauwe afstemming met de Vereniging van Energie, Milieu en Water (VEMW), Rijkswaterstaat, Waterschap Limburg, de Unie van Waterschappen (UvW), het Interprovinciaal overleg (IPO), de Vereniging van Waterbedrijven in Nederland (Vewin) en de Vereniging van Rivierwaterbedrijven (RIWA).