Normeren

De beveiliging tegen overstroming vormt een wezenlijk vereiste voor de bewoonbaarheid van ons land. Dat geldt niet alleen voor de primaire waterkeringen, maar ook voor de regionale waterkeringen. Het aantal inwoners en de economische waarde die door regionale waterkeringen worden beschermd, is in de afgelopen decennia immers sterk toegenomen. Het vastleggen van veiligheidsnormen en het toetsen hierop schept voor de inwoners van overstroombare gebieden in Nederland duidelijkheid over de veiligheid die gewaarborgd wordt.

Het normeren van regionale keringen is de verantwoordelijkheid van de provincies. De technische ontwikkelingen binnen de veiligheidsbenadering van primaire waterkeringen
tonen dat de risicobenadering hiervoor een goede handreiking kan bieden. Een dergelijke benadering biedt ook goede mogelijkheden voor de normering van regionale keringen. Voordelen van een risicobenadering zijn het denken in risico’s en de mogelijkheid verbeteringsmaatregelen te identificeren op basis van een economische optimalisatie van het te beschermen belang. Voor de verschillende typen regionale waterkeringen wordt een uniforme methodiek opgesteld voor het toekennen van veiligheidsnormen. De basis van deze methodiek is steeds een normering op basis van de verwachte schade (en slachtoffers indien relevant), uitgedrukt in de overschrijdingsfrequentie van een de waterstand die nog gekeerd moet kunnen worden. Een dergelijke norm betreft een zgn. overschrijdingskans. Deze aanpak resulteert in een strengere norm voor die keringen waarvan de gevolgen van een mogelijk falen groter zijn.

De normering is tevens afhankelijk van de functie die de regionale kering vervult. Ten slotte lijkt een logische samenhang met normering wateroverlast door extreme regenval en normering van de primaire keringen gewenst.