Bibliotheek werkgroep 1: Institutionele aspecten

In het kader van de vergunningverlening en handhaving van de Wet verontreiniging oppervlaktewateren (WVO) en voor de vaststelling van de verontreinigingsheffing stellen waterkwaliteitsbeheerders eisen aan de wijze van meten en bemonsteren van afvalwater. Voor het opstellen van deze eisen wordt uitgegaan van diverse bestaande
voorschriften en richtlijnen.

CIW richtlijn ter bepaling van de onderzoeksfrequentie voor heffingparameters (RiBOHeP).

Bij de behandeling van het wetsvoorstel voor de heffing op zware metalen is naar aanleiding van vragen aan de Tweede Kamer toegezegd te zullen onderzoeken of een nauwe afstemming van de maatstaf van de heffing op de schadelijkheid van de desbetreffende stoffen kan worden gerealiseerd. Voor het uitvoeren van dit onderzoek heeft de CIW III op 20 juni 1997 de subwerkgroep Schadelijkheid versus maatstaf ingesteld.

Voor u ligt het rapport Financiering Zuiveringsbeheer van de Commissie Integraal Waterbeheer (CIW). Het rapport is een bouwsteen in de discussie rond de financiering van het waterbeheer. Deze discussie is ingezet met (de start van) het onderzoek Financiering Waterbeheer 21e Eeuw door de Commissie Onderzoek Financiering (‘Commissie Togtema’).
Het voorliggende rapport is ‘haasje over’ met het rapport van de Commissie Togtema tot stand gekomen.

Op 1 januari 2001 treedt in werking de Wet van 16 maart 2000, houdende vervanging van hoofdstuk IV van de Wvo. Bij deze wijziging wordt de wettelijke basis van de verontreinigingsheffing verstevigd door de essentiële elementen in de wet zelf te verankeren. De belangrijkste inhoudelijke wijziging betreft echter het centrale onderwerp van deze handleiding: de introductie van de nieuwe tabel afvalwatercoëfficiënten (artikel 22 Wvo).

Voor u ligt het rapport “Kleine en kortdurende lozingen Wvo”. Aanleiding voor deze rapportage is het Kabinetsstandpunt inzake de Wvo in het kader van het project “Marktwerking, Deregulering en Wetgevingskwaliteit” (MDW) uit 1997.