Beleidscyclus Europese Unie

1. Expertfase: in deze fase verzamelt de Europese Commissie informatie voor het opstellen van nieuw beleid of voor het aanpassen van bestaand beleid. Ze onderzoekt het probleem en de mogelijke oplossingen. Ze maakt hierbij gebruik van experts van de lidstaten.
2. Commissiefase: in deze fase schrijft de Europese Commissie een voorstel voor beleid. De commissie wint advies in bij het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio’s. Indien nodig wordt het voorstel aangepast. Het voorstel van de Europese Commissie gaat naar het besluitvormend college. De Eurocommissarissen van de diverse directoraten generaal bespreken het voorstel. Daar komt een standpunt uit waar ieder zich in kan vinden. Dit voorstel wordt door het college van commissarissen vastgesteld en vervolgens openbaar gemaakt.
3. Raadsfase: in de derde fase onderhandelen vertegenwoordigers van de lidstaten in de Raad van de Europese Unie over het voorstel. Ook het Europese parlement neemt een standpunt in. De meerderheid van zowel de Raad als het Parlement moet instemmen met een voorstel (de zogenaamde medebeslissingsprocedure).
   Indien de standpunten van Raad en Parlement te ver uiteen liggen, roept men een bemiddelingscomit é bijeen. Dit comité bestaat uit leden van de Raad van de Europese Unie, het Europees Parlement en de Europese Commissie. In dit comité probeert men tot overeenstemming te komen. Daarna stemmen de Raad en het Parlement over het aangepaste voorstel.
4. Implementatiefase: als de Raad en het Parlement een akkoord hebben bereikt, wordt het (aangepaste) voorstel wetgeving. Deze wetgeving moet geïmplementeerd worden in de Lidstaten. Een Europese richtlijn wordt door de lidstaten omgezet in nationale regelgeving. Indien de implementatie niet naar behoren verloopt, kan de Europese Commissie een inbreukprocedure starten voor het Europese Hof van Justitie.

Het beleid wordt geëvalueerd en gaat eventueel opnieuw de expertfase in.

De Europese Commissie
De Europese Commissie kan worden beschouwd als het "dagelijks bestuur" van de EU. De Europese Commissie bestaat uit 27 eurocommissarissen. Elke eurocommissaris is verantwoordelijk voor één of meerdere beleidsgebieden. De Europese Commissie behartigt de gemeenschappelijke belangen van de Unie als geheel. De belangrijkste taken van de Europese Commissie zijn:

• voorstellen doen voor nieuwe Europese regelgeving;
• toezien dat besluiten van de Europese Unie naar behoren worden uitgevoerd;
• controleren van de besteding van EU middelen;

Europees Parlement / Europarlementariërs
Het Europees Parlement bestaat uit 785 Europarlementariërs. Sinds 1979 wordt het Europees Parlement iedere vijf jaar rechtstreeks gekozen door de burgers van alle EU-landen.
De belangrijkste taken van het Europees Parlement zijn:

• vaststellen van Europese wetgeving (met de Raad van de Europese Unie in het kader van de medebeslissingsprocedure);
• vaststellen van de begroting (met de Raad van de Europese Unie);
• controleren van de activiteiten van de Europese Unie;
• benoemen van bepaalde functionarissen, zoals de Europese commissie en haar voorzitter;
• verlenen van instemming met belangrijke internationale overeenkomsten (zoals bijvoorbeeld de toetreding van nieuwe EU-lidstaten).

De Europese Raad
In de Europese Raad komen de regeringsleiders van de lidstaten bijeen met de voorzitter van de Europese Commissie.
De belangrijkste taken van de Europese Raad zijn:

• de algemene beleidslijnen en prioriteiten van de Europese Unie vaststellen;
• de EU politieke impulsen geven over belangrijke onderwerpen.

Wanneer over belangrijke hervormingen van de Europese Unie moeten worden besloten krijgt de Europese Raad de vorm van Intergouvernementele Conferentie (ICG).

De Raad van de Europese Unie (ook ‘Raad van Ministers’ of ‘de Raad’ genoemd)
De Raad bestaat uit één minister uit elk land van de Europese Unie. Welke ministers een bijeenkomst bijwonen hangt af van het onderwerp dat op de agenda staat. Deze ministers zijn politieke verantwoording verschuldigd aan hun nationale parlement.

De EU gaat uit van het Subsidiariteitsbeginsel
Het subsidiariteitsbeginsel of subsidiariteitstoets schrijft voor dat een probleem op een zo laag mogelijk niveau opgelost moet worden. EU regelgeving wordt dus alleen opgesteld wanneer een probleem te groot is voor de nationale bevoegdheden.

Voor meer informatie, zie http://www.europa-nu.nl